Gratis

Lekker “ontspannen” buiten wandelen

Alhoewel ik heel blij ben dat Yuna het buiten zo naar haar zin heeft is ze inmiddels ontpopt tot een soort ongeleid projectiel, een geurzoekende raket waar ik als een soort blaadje achteraan fladder.

Ik kan me voorstellen dat er wellicht heel wat mensen gniffelen als ze mij langs zien stormen. Yuna die op 8 meter voor mij uitloopt, trekkend aan de lijn, uiteraard niet let op lantaarnpalen, bomen of andere obstakels waardoor ik mijn riem constant moet wisselen of mij moet wagen tussen de poep in ’t gras om zelf om de lantaarnpaal heen te lopen en ja zelfs een boom knuffelen (de riem om de boom heen pakken in mijn andere hand) komt geregeld voor. Tel daar Puk bij op, die het tempo niet zo hoog heeft zitten, af en toe ook eens wil snuffelen of wanneer er een autolicht op haar schijnt helemaal niet meer wil mee wil lopen en je hebt een lollig tafereeltje. Eén hond aan het eind van mijn 8 meter lijn rechts, ik in ’t midden met de armen gestrekt en met een beetje pech, Puk aan de andere kant die naar huis wil op het eind van haar 8 meter lijn. MEIDEN SERIEUS?!!

Vanmorgen was Yuna ook weer in hyper modus en op de terugweg nadat we 45 minuten hadden gelopen, gerend en gesnuffeld (zij dan, niet ik) besloot ze dat het nog niet genoeg was en op 8 meter afstand nam ze een paar hapjes uit het beginstuk van haar riem dus ik liep snel naar haar toe met het verzoek dat toch maar liever niet te doen. We liepen door en ze nam een spurt tot aan het eind van de riem en …… “knap” zei de riem �� Yuna liep los…

Van buiten zag ik er heel relaxt uit maar zei met een dichtgeknepen piepstemmetje “heeey Yuna, kijk eens meisje, koekjes!” (en vervolgens strooide ik handenvol koekjes over de straat). Uiteraard kwam er net op dat moment ook nog een meneer aan in de verte met 4 kleine hondjes aan de riem en dus moest ik (om niet nog meer chaos te veroorzaken) zorgen dat Yuna een steegje in ging en Puk met mij mee zou lopen. Gelukkig is Puk erg voergevoelig dus dat was geen probleem. Yuna hobbelde wat heen en weer al druk snuffelend maar ging wel steeds verder bij mij vandaan. Mijn hart klopte als een gek in mijn keel. Als ze erachter zou komen dat ze los was dan zou ze ECHT niet meer bij me in de buurt komen, ze zou haar neus achterna gaan tot ze ergens van zou schrikken en er dan in paniek vandoor gaan. Ik moest er niet aan denken.

Ik strooide nog wat meer voer en ze trapte er in, ik liep rustig als strooiend en pratend haar kant op en ik kon haar pakken, pfieuw!!! Ik pakte de riem van Puk en lijnde haar aan. In die paar hapjes had ze haar riem blijkbaar toch zo zwak gemaakt dat deze makkelijk kon knappen. Weer een goede les voor mij.

De reden dat ik haar aan een 8 meter flexlijn heb zitten is om haar zoveel mogelijk ruimte te geven om te exploreren. Ze heeft enorm veel energie en zelfs die 8 meter is niet genoeg als ze een sprintje wil trekken. Ik heb het wel met een vaste lijn geprobeerd maar omdat ze zo hysterisch van voor naar achteren en van links naar rechts schiet is dat niet te doen. Zeker niet als ik Puk ook nog aan de lijn heb. Het wordt een wirwar aan lijnen boel. En natuurlijk ga ik Yuna straks aanleren om netjes aan een slappe lijn mee te lopen maar dat heeft op dit moment nog geen nut omdat ze nog met alles bezig is behalve met mij, de wereld is nog veel te interessant.

Dus…. we gaan wat aan de lijnen kwestie doen, voorlopig dan toch weer een aan vaste lijn. Helaas, minder ren-snuffel en speelruimte maar het is niet anders, veiligheid staat voorop. Overigens voor mijn conditie heel erg goed, niks geen relaxte wandeling, hoppaa gaan met die banaan! Wordt vervolgd!

Hee, ik ben Ingrid

Is jouw hond ook zo bang bij de dierenarts? Laat mij jullie helpen zodat je hond straks zonder zorgen naar de dierenarts gaat.

Wie ik ben? Over mij – Kynomere

Facebook Instagram Linkedin
meer blogs

Gratis e-book

Geef iets superwaardevols gratis weg in ruil voor een email adres

Je kunt een weggever gebruiken om baasjes waardevolle tips te geven waar ze vandaag nog wat aan hebben, in ruil voor hun emailadres.⁣ Zo laat je ze met jou kennismaken zijn ze sneller geneigd bij je aan te kloppen.

Dit wil je misschien ook lezen:

Nieuw! Dierenartstraining voor honden

Dierenartstraining voor honden – minder stress, meer vertrouwen 🐶

Is jouw hond angstig, gestrest of nerveus bij de dierenarts?
Veel honden ervaren een dierenartsbezoek als spannend of zelfs beangstigend. Dat kan leiden tot stress, verzet of angstagressie.

Als paraveterinair en hondengedragscoach help ik jou en je hond met dierenartstraining, zodat jouw hond leert wat hij kan verwachten en zich veiliger voelt tijdens onderzoeken en behandelingen.

Door handelingen zoals aanraken, kijken in oren en bek, prikjes en andere medische controles rustig thuis te oefenen, ontstaat voorspelbaarheid en vertrouwen. Hierdoor neemt stress af en wordt een bezoek aan de dierenarts een stuk prettiger — voor hond én eigenaar.

👉 Dierenartstraining voor honden is geschikt voor pups, volwassen honden én honden die al moeite hebben met de dierenarts.

Gun jouw hond een ontspannen dierenartsbezoek.

Mijn buitenlandse honden

Een klein stukje over de struggeling met één van mijn van mijn eigen honden en waarom ik zo goed begrijp wat jullie doormaken.

In totaal heb ik 5 buitenlandse honden gehad, allemaal met gevulde rugzakjes:

Yuna was mijn adoptiehond op afstand die wij al een tijd sponsorden tot het moment dat we zelf graag een hond wilde. Na een aantal afwegingen besloten we om haar naar Nederland te halen. We hadden filmpjes van haar gezien en in het asiel zag ze eruit als een lieve, vrije, open hond. Ze was als kleine pup, samen met haar moeder, broertjes en zusjes  in het asiel terecht gekomen toen ze onder een brug waren gevonden. Haar broertjes, zusjes en moeder waren al snel herplaatst maar Yuna bleef 3 jaar in het asiel achter tot het moment dat wij haar adopteerden. Ik had inmiddels al heel wat ervaring met honden en we verheugden ons op haar komst.

Wat er echter bij ons binnen werd gebracht was een zielig, angstig hoopje hond die het liefst van de aardbodem wilde verdwijnen, zo keek ze althans. Ze vluchtte bij ons haar bench in en heeft daar de eerste week in gezeten zonder ook maar 1 stap in huis te durven zetten. Uit noodzaak legde ik een matje voor de bench en dat was het enige moment dat ze eruit kwam om een grote plas of poep te doen (heel knap trouwens). Verder zat ze achterin de bench te bibberen en vond alle geluiden in huis en ons als personen doodeng…

Dat was wel even schakelen want dit was niet de hond zoals we die op de beelden hadden gezien. Logisch natuurlijk, Yuna is 3 jaar in dat asiel opgegroeid, zonder andere prikkels dan de honden en medewerkers die daar werkten, DAT was haar leven, haar veiligheid, dat was wat ze kende. En nu was niets meer vertrouwd… zo ontzettend zielig

Na die eerste week kregen we haar eindelijk zover dat ze een beetje in huis durfde te lopen en in de tuin een plasje durfde te doen. Toen ze een keer met mij mee het konijnenhok in schoot zag ik haar direct ontspannen. Ze ging in het stro liggen en keek om zich heen, onze voormalige voliére leek een beetje op een kennel. Dat in combinatie met het stro deed haar denken aan “thuis”, haar kennel in Roemenië. Ze was ontzettend zacht en lief met de konijnen dus daar gingen we dagelijks dan ook even zitten. Onze band groeide langzaam. 

Zo begon de moeizame reis waarin ze kleine stapjes vooruit maakte maar net zo vaak weer terugviel. Een wandeling buiten ging redelijk maar zodra ze een knal of het geluid van een motor hoorde was het pure paniek en als een speer terug naar huis. 

Daarna besloten we dat het voor haar fijn zou zijn om er een maatje bij te hebben dus kwam Puk erbij, een kleine versie van Yuna, ook uit Roemenië maar waarvan verteld werd dat ze een stabiele hond was en goed gesocialiseerd. Het klikte goed tussen de dames en Yuna maakte kleine stapjes vooruit.

Toch bleef ze steeds terugvallen en twijfelde we steeds meer of ze ooit bij ons gelukkig en ontspannen zou kunnen worden. We namen contact op met een collega gedragscoach want als het over je eigen dier gaat ben je soms blind voor de fouten die je zelf maakt en ze begon met medicatie. Haar diagnose: een ernstige vorm van kennelsyndroom door een slechte socialisatie. 

Dat was ook de reden waarom ze constant terug bleef vallen. Haar zeer beperkte rugzakje met goede ervaringen (mensen, verkeer, huiselijke geluiden etc.) die ze had moeten uitbreiden in haar puppyperiode maar wat niet gebeurde omdat ze in een kennel verbleef, zorgde ervoor dat kleine dagelijkse dingen haar stress bleven geven.

We wilden uiteindelijk een beter leven voor haar en zijn op zoek gegaan naar een speciale nieuwe eigenaar. Dat is na lang zoeken gelukt! Yuna is verhuisd naar België, naar een lief stel zonder kinderen en met nog 3 andere honden. Ze had een enorme tuin tot haar beschikking waardoor ze niet meer uitgelaten hoefde te worden en dagelijks dus al veel minder prikkels binnenkreeg.  Ze kon daar zwemmen, graven, rondrennen met de andere honden, ze kreeg liefde en aandacht en een warme mand, dit was DE plek voor haar en we zagen haar opbloeien. Yuna is daar inmiddels heel happy. Soms betekent houden van ook loslaten…

Help mijn hond is dominant! (Of toch niet?)

Bijna dagelijks hoor ik wel één van de volgende opmerkingen,

Mijn hond is dominant want…..

“hij gromt naar mij (of één van de gezinsleden)”

“hij wil op de bank liggen en het liefst hoger dan mij, op de leuning”

“hij wil als eerste naar buiten”

“hij berijdt mijn benen / de benen van de kinderen”

“hij vecht met (of valt uit naar) andere honden”

“hij trekt aan de riem, hij wil altijd voorop lopen”

“hij luistert niet”

“hij berijdt andere honden”

Het lijkt wel of eigenaren alle gedragsproblemen toeschrijven aan dominantie…

Allereerst is het handig om even uit te leggen hoe mensen aan het idee komen dat onze honden iedere dag bezig zijn met hoger in rangorde te komen binnen onze gezinnen.

Dat heeft te maken met een onderzoek dat in de jaren ’70 is uitgevoerd door oa. zooloog Schenkel en David Mech, een vooraanstaand bioloog die onder meer het International Wolf Center oprichtte.

Ze observeerden groepen wolven die leefden in gevangenschap. Deze wolven, die geen familie van elkaar waren, en waren opgesloten in te kleine verblijven met te weinig voedsel vertoonden veel agressie naar elkaar. Er was een duidelijke hiërarchie, de alfa’s die er niet voor terugdeinsden om agressie in te zetten, kregen als eerste toegang tot het voedsel, de beste slaapplek en de beste kans op voortplanting.

Omdat er toentertijd nog zonder twijfel vanuit gegaan werd dat je het gedrag van wolven één op één kon doortrekken op het gedrag van honden, gingen deskundigen en eigenaren er vanuit dat het ook voor onze honden gold en dat ze dus de hele dag bezig waren met rangorde en hun best doen om hoger op de rangordeladder te komen.

Inmiddels zijn er (gelukkig) andere inzichten…

Gelukkig werden er jaren later opnieuw onderzoeken gedaan en ditmaal onder wolven die in het wild leven. Wat biologen daar zagen was een totaal ander beeld dan de onderzoekers in de ’70er jaren hadden gezien. Liefdevolle familiegroepen waar zelden rivaliteit of agressie heerste. 

Een roedel is simpelweg een ouderpaar (“de alfa’s”, gewoon omdat zij als volwassen wolven de meeste ervaring hebben) met pups van soms meerdere generaties die in familieverband samenleven. Soms wordt er zelfs een wolf van buiten de roedel toegelaten. Het is ook totaal onlogisch om constant agressie en rivaliteit in een groep te hebben, want je bent als wolvengroep afhankelijk van een goede samenwerking tijdens de jacht. Niet samenwerken betekent geen voedsel en dus het uitsterven van de roedel.

Wolven leven dus net als wij mensen in liefdevolle familiegroepen, ze zorgen voor elkaar tot aan de dood.

Tweede belangrijke punt is dat onze honden geen wolven zijn, qua DNA komen ze ongeveer zoveel overeen als wij mensen met chimpansees en daar zit dus wel een heel wezenlijk verschil tussen 😉  je kunt dus niet zomaar stellen dat wolvengedrag volledig overeenkomt met hondengedrag. Daarnaast legt John Bradshaw in zijn boek “Dog Sense” uit dat de honden die wij nu in onze gezinnen hebben afstammen van wolven die inmiddels al niet meer in leven zijn. Het zou dus in theorie nog zo kunnen zijn dat het gedrag van de geobserveerde wolven anders is dan dat wat de voorouders van onze honden lieten zien. We zullen dat nooit zeker kunnen weten, want die voorouders zijn er niet meer!

Helaas is het dominantie idee nog niet zo makkelijk uit de wereld te krijgen. Mede doordat bepaalde “trainers” zich nog altijd (zonder kennis) beroepen op het “pack-leader” idee. Heel jammer. Wanneer je dus eens naar Discovery Channel kijkt en je een bepaalde “trainer” aan het werk ziet, kijk dan eens met een ander oog naar die hond(en).

Tijdens mijn cursussen leer je veel over lichaamstaal en stresssignalen. Trek vervolgens zelf je conclusie of deze honden zich gelukkig voelen tijdens de trainingen en daarna. Hebben ze een fijne band opgebouwd met hun eigenaar, zijn ze blij en enthousiast tijdens de trainingen? Oordeel zelf.

Ik realiseer me dan ook gelijk weer wat een ongelooflijk incasseringsvermogen honden hebben en hoe vergevingsgezind ze zijn. Daar kunnen wij mensen nog wat van leren…

Wil je meer weten waarom je hond doet wat hij doet? Neem dan contact met me op voor een losse les over lichaamstaal en ik vertel je er graag alles over.

Bronnen: 

https://www.doggo.nl/artikelen/hondengedrag/dominantiemodel/

https://www.moniquebladder.nl/artikel-dominantie/?fbclid=IwAR2cLfyzzGvJSwqAmgQgHfI0yReFEtm5jHZO6U-cv5rxTP7GufnA7iBxa6k