De uitdaging van een buitenlandse adoptiehond: mijn ervaring met Yuna

Het werken met honden met een verleden is niet altijd makkelijk. Sterker nog: het kan emotioneel zwaar en soms zelfs ontmoedigend zijn. Toch is het ook precies de reden waarom ik zo goed begrijp waar veel hondeneigenaren doorheen gaan.

In totaal heb ik vijf buitenlandse honden gehad, allemaal met een zogenoemd “rugzakje”. Eén van hen, Yuna, heeft mij misschien wel het meeste geleerd.

Van sponsorkindje naar adoptiehond

Yuna was in eerste instantie mijn adoptiehond op afstand. We sponsorden haar al langere tijd toen we besloten dat we zelf een hond wilden. Na veel wikken en wegen kozen we ervoor om juist haar naar Nederland te halen.

Op de beelden uit het asiel zagen we een open, lieve en vrije hond. Yuna was als pup, samen met haar moeder en nestgenootjes, gevonden onder een brug en in een asiel terechtgekomen. Haar familie werd al snel herplaatst, maar Yuna bleef achter — drie lange jaren.

Toen wij haar adopteerden, dachten we goed voorbereid te zijn. Ik had immers al veel ervaring met honden.

De realiteit: een extreem angstige hond

Wat er uiteindelijk bij ons binnenkwam, was totaal anders dan verwacht.

Yuna was doodsbang.

Ze vluchtte direct haar bench in en bleef daar de eerste week vrijwel continu zitten. Ze durfde niet door het huis te lopen en kwam alleen naar buiten om haar behoefte te doen — en zelfs dat deed ze zo snel mogelijk.

Alle geluiden, alle bewegingen, zelfs wij als mensen… alles was eng.

Dit was een confronterend moment. Dit was niet de hond die we op video hadden gezien.

Maar eigenlijk was het heel logisch.

Kennelsyndroom bij honden: wat er echt speelde

Yuna had haar hele leven in een asiel doorgebracht. Dat was haar wereld. Haar veiligheid. Alles wat daarbuiten lag, was onbekend — en dus beangstigend.

Na verloop van tijd schakelden we een collega gedragscoach in. Soms ben je als eigenaar simpelweg te dichtbij om alles objectief te zien.

De diagnose: een ernstige vorm van kennelsyndroom, veroorzaakt door een gebrek aan socialisatie in haar puppyperiode.

Dat betekende dat alledaagse prikkels — zoals verkeer, geluiden in huis of nieuwe situaties — haar extreem veel stress bezorgden. En dat verklaarde ook waarom ze telkens weer terugviel, ondanks kleine vooruitgangen.

Kleine stapjes en bijzondere momenten

Toch waren er ook lichtpuntjes.

Na ongeveer een week durfde Yuna voorzichtig door het huis te lopen en een plasje in de tuin te doen. Een bijzonder moment ontstond toen ze met mij meeging naar het konijnenhok.

Daar gebeurde iets bijzonders: ze ontspande.

Het stro, de afgesloten ruimte — het leek op haar kennel in Roemenië. Voor het eerst zagen we haar tot rust komen. Vanaf dat moment gingen we daar dagelijks even samen zitten. Onze band groeide, langzaam maar zeker.

Een tweede hond als steun

In de hoop haar meer zekerheid te geven, besloten we een tweede hond in huis te nemen: Puk. Ook zij kwam uit Roemenië, maar stond bekend als stabiel en goed gesocialiseerd.

De klik tussen de twee was er meteen.

Yuna begon kleine stapjes vooruit te maken, gesteund door Puk. Toch bleven de terugvallen. Harde geluiden, zoals een knal of een motor, zorgden nog steeds voor pure paniek.

De moeilijkste keuze: loslaten uit liefde

Op een gegeven moment moesten we eerlijk zijn naar onszelf.

Was dit leven echt het beste voor Yuna?

We wilden haar geluk vooropstellen — ook als dat betekende dat ze niet bij ons zou blijven. Na een lange zoektocht vonden we een nieuw thuis in België, bij een liefdevol stel zonder kinderen en met meerdere honden.

Daar had ze iets wat wij haar niet konden bieden:

• Een enorme tuin
• Minder prikkels
• Geen verplichte wandelingen
• Meer rust en vrijheid

En dat maakte alles anders.

Een gelukkig einde voor Yuna

In haar nieuwe omgeving zagen we Yuna opbloeien.

Ze rende, speelde, groef, zwom en leefde samen met andere honden. Ze kreeg liefde, aandacht en rust — precies wat ze nodig had.

Ze is daar inmiddels echt gelukkig.

Wat Yuna mij leerde

Yuna heeft mij één belangrijke les geleerd:

Soms betekent houden van… loslaten.

En juist daarom begrijp ik zo goed hoe moeilijk het kan zijn om met een hond met een verleden te leven. De onzekerheid, de twijfel, de kleine overwinningen — ik ken ze allemaal.

Sta jij voor dezelfde uitdaging? Dan weet je: je bent niet alleen.

Wil je hulp met jouw hond? Neem contact met me op en we bekijken samen hoe we je hond het beste kunnen helpen.