Een klein stukje over de struggeling met één van mijn van mijn eigen honden en waarom ik zo goed begrijp wat jullie doormaken.

In totaal heb ik 5 buitenlandse honden gehad, allemaal met gevulde rugzakjes:

Yuna was mijn adoptiehond op afstand die wij al een tijd sponsorden tot het moment dat we zelf graag een hond wilde. Na een aantal afwegingen besloten we om haar naar Nederland te halen. We hadden filmpjes van haar gezien en in het asiel zag ze eruit als een lieve, vrije, open hond. Ze was als kleine pup, samen met haar moeder, broertjes en zusjes  in het asiel terecht gekomen toen ze onder een brug waren gevonden. Haar broertjes, zusjes en moeder waren al snel herplaatst maar Yuna bleef 3 jaar in het asiel achter tot het moment dat wij haar adopteerden. Ik had inmiddels al heel wat ervaring met honden en we verheugden ons op haar komst.

Wat er echter bij ons binnen werd gebracht was een zielig, angstig hoopje hond die het liefst van de aardbodem wilde verdwijnen, zo keek ze althans. Ze vluchtte bij ons haar bench in en heeft daar de eerste week in gezeten zonder ook maar 1 stap in huis te durven zetten. Uit noodzaak legde ik een matje voor de bench en dat was het enige moment dat ze eruit kwam om een grote plas of poep te doen (heel knap trouwens). Verder zat ze achterin de bench te bibberen en vond alle geluiden in huis en ons als personen doodeng…

Dat was wel even schakelen want dit was niet de hond zoals we die op de beelden hadden gezien. Logisch natuurlijk, Yuna is 3 jaar in dat asiel opgegroeid, zonder andere prikkels dan de honden en medewerkers die daar werkten, DAT was haar leven, haar veiligheid, dat was wat ze kende. En nu was niets meer vertrouwd… zo ontzettend zielig

Na die eerste week kregen we haar eindelijk zover dat ze een beetje in huis durfde te lopen en in de tuin een plasje durfde te doen. Toen ze een keer met mij mee het konijnenhok in schoot zag ik haar direct ontspannen. Ze ging in het stro liggen en keek om zich heen, onze voormalige voliére leek een beetje op een kennel. Dat in combinatie met het stro deed haar denken aan “thuis”, haar kennel in Roemenië. Ze was ontzettend zacht en lief met de konijnen dus daar gingen we dagelijks dan ook even zitten. Onze band groeide langzaam. 

Zo begon de moeizame reis waarin ze kleine stapjes vooruit maakte maar net zo vaak weer terugviel. Een wandeling buiten ging redelijk maar zodra ze een knal of het geluid van een motor hoorde was het pure paniek en als een speer terug naar huis. 

Daarna besloten we dat het voor haar fijn zou zijn om er een maatje bij te hebben dus kwam Puk erbij, een kleine versie van Yuna, ook uit Roemenië maar waarvan verteld werd dat ze een stabiele hond was en goed gesocialiseerd. Het klikte goed tussen de dames en Yuna maakte kleine stapjes vooruit.

Toch bleef ze steeds terugvallen en twijfelde we steeds meer of ze ooit bij ons gelukkig en ontspannen zou kunnen worden. We namen contact op met een collega gedragscoach want als het over je eigen dier gaat ben je soms blind voor de fouten die je zelf maakt en ze begon met medicatie. Haar diagnose: een ernstige vorm van kennelsyndroom door een slechte socialisatie. 

Dat was ook de reden waarom ze constant terug bleef vallen. Haar zeer beperkte rugzakje met goede ervaringen (mensen, verkeer, huiselijke geluiden etc.) die ze had moeten uitbreiden in haar puppyperiode maar wat niet gebeurde omdat ze in een kennel verbleef, zorgde ervoor dat kleine dagelijkse dingen haar stress bleven geven.

We wilden uiteindelijk een beter leven voor haar en zijn op zoek gegaan naar een speciale nieuwe eigenaar. Dat is na lang zoeken gelukt! Yuna is verhuisd naar België, naar een lief stel zonder kinderen en met nog 3 andere honden. Ze had een enorme tuin tot haar beschikking waardoor ze niet meer uitgelaten hoefde te worden en dagelijks dus al veel minder prikkels binnenkreeg.  Ze kon daar zwemmen, graven, rondrennen met de andere honden, ze kreeg liefde en aandacht en een warme mand, dit was DE plek voor haar en we zagen haar opbloeien. Yuna is daar inmiddels heel happy. Soms betekent houden van ook loslaten…

Alhoewel ik heel blij ben dat Yuna het buiten zo naar haar zin heeft is ze inmiddels ontpopt tot een soort ongeleid projectiel, een geurzoekende raket waar ik als een soort blaadje achteraan fladder.

Ik kan me voorstellen dat er wellicht heel wat mensen gniffelen als ze mij langs zien stormen. Yuna die op 8 meter voor mij uitloopt, trekkend aan de lijn, uiteraard niet let op lantaarnpalen, bomen of andere obstakels waardoor ik mijn riem constant moet wisselen of mij moet wagen tussen de poep in ’t gras om zelf om de lantaarnpaal heen te lopen en ja zelfs een boom knuffelen (de riem om de boom heen pakken in mijn andere hand) komt geregeld voor. Tel daar Puk bij op, die het tempo niet zo hoog heeft zitten, af en toe ook eens wil snuffelen of wanneer er een autolicht op haar schijnt helemaal niet meer wil mee wil lopen en je hebt een lollig tafereeltje. Eén hond aan het eind van mijn 8 meter lijn rechts, ik in ’t midden met de armen gestrekt en met een beetje pech, Puk aan de andere kant die naar huis wil op het eind van haar 8 meter lijn. MEIDEN SERIEUS?!!

Vanmorgen was Yuna ook weer in hyper modus en op de terugweg nadat we 45 minuten hadden gelopen, gerend en gesnuffeld (zij dan, niet ik) besloot ze dat het nog niet genoeg was en op 8 meter afstand nam ze een paar hapjes uit het beginstuk van haar riem dus ik liep snel naar haar toe met het verzoek dat toch maar liever niet te doen. We liepen door en ze nam een spurt tot aan het eind van de riem en …… “knap” zei de riem �� Yuna liep los…

Van buiten zag ik er heel relaxt uit maar zei met een dichtgeknepen piepstemmetje “heeey Yuna, kijk eens meisje, koekjes!” (en vervolgens strooide ik handenvol koekjes over de straat). Uiteraard kwam er net op dat moment ook nog een meneer aan in de verte met 4 kleine hondjes aan de riem en dus moest ik (om niet nog meer chaos te veroorzaken) zorgen dat Yuna een steegje in ging en Puk met mij mee zou lopen. Gelukkig is Puk erg voergevoelig dus dat was geen probleem. Yuna hobbelde wat heen en weer al druk snuffelend maar ging wel steeds verder bij mij vandaan. Mijn hart klopte als een gek in mijn keel. Als ze erachter zou komen dat ze los was dan zou ze ECHT niet meer bij me in de buurt komen, ze zou haar neus achterna gaan tot ze ergens van zou schrikken en er dan in paniek vandoor gaan. Ik moest er niet aan denken.

Ik strooide nog wat meer voer en ze trapte er in, ik liep rustig als strooiend en pratend haar kant op en ik kon haar pakken, pfieuw!!! Ik pakte de riem van Puk en lijnde haar aan. In die paar hapjes had ze haar riem blijkbaar toch zo zwak gemaakt dat deze makkelijk kon knappen. Weer een goede les voor mij.

De reden dat ik haar aan een 8 meter flexlijn heb zitten is om haar zoveel mogelijk ruimte te geven om te exploreren. Ze heeft enorm veel energie en zelfs die 8 meter is niet genoeg als ze een sprintje wil trekken. Ik heb het wel met een vaste lijn geprobeerd maar omdat ze zo hysterisch van voor naar achteren en van links naar rechts schiet is dat niet te doen. Zeker niet als ik Puk ook nog aan de lijn heb. Het wordt een wirwar aan lijnen boel. En natuurlijk ga ik Yuna straks aanleren om netjes aan een slappe lijn mee te lopen maar dat heeft op dit moment nog geen nut omdat ze nog met alles bezig is behalve met mij, de wereld is nog veel te interessant.

Dus…. we gaan wat aan de lijnen kwestie doen, voorlopig dan toch weer een aan vaste lijn. Helaas, minder ren-snuffel en speelruimte maar het is niet anders, veiligheid staat voorop. Overigens voor mijn conditie heel erg goed, niks geen relaxte wandeling, hoppaa gaan met die banaan! Wordt vervolgd!

Ik ben deze blog gaan schrijven op aanraden van de mensen om mij heen die mijn artikelen op facebook volgden over mijn belevenissen met Wolfie, Yuna en Puk. Zij gaven aan dat nieuwe eigenaren van een hond uit het buitenland er veel aan zouden kunnen hebben om dit te lezen. Niet alleen als herkenning en erkenning hoe zwaar het traject met een getraumatiseerde hond kan zijn maar ook hoe dankbaar de weg uiteindelijk kan zijn.

Hoe het allemaal begon…

In 2016 kregen wij onze eerste hond uit het buitenland. Zijn naam was Wolfie en hij kwam uit Roemenië. Hoe oud hij precies was weten we niet maar in ieder geval ruim volwassen (zijn leeftijd werd geschat op 7 jaar). We waren al een tijdje op zoek naar een hond en aangezien ik zelf een zwak heb voor honden van het oertype viel mijn oog direct op Wolfie toen hij op een filmpje van een stichting voorbij kwam.

Diezelfde week kwam hij naar Nederland en sloten wij hem in onze armen. Zijn adoptie was een traject met pieken en dalen met name omdat hij op straat was gevangen door hondenvangers. In Roemenië worden honden van straat gevangen met een vangstok (dat is zo’n lange stok met aan het eind een lus van touw die ze om de nek van een hond kunnen leggen en die zich daarna vastsnoert zodat de hond niet kan ontsnappen). Dit gaat er op een allerminst  zachtzinnige manier aan toe en vele dieren houden hier dan ook een trauma aan over, zo ook Wolfie.

De eerste periode mochten we hem dan ook niet aanraken in het gebied van zijn nek en een halsband was al zeker uit den boze dus koos ik voor een tuig wat hij ook niet bepaald comfortabel vond zitten (veel schudden) maar daar raakte hij in ieder geval niet van in paniek.

Het feit dat hij op straat had geleefd zorgde er wel voor dat hij zich op straat veilig voelde, hij was direct zindelijk en liep eigenlijk vanaf dag één al direct een rondje met mij mee buiten, zowel in de wijk als in het bos. Binnen was een ander verhaal. Daar vond hij het ontzettend spannend. Je zag dit direct doordat zijn houding en staart verlaagde ten opzichte van buiten. Als hij buiten liep dan had hij zo’n mooie krulstaart op zijn rug, stonden zijn oortjes naar voren en zag je een blij koppie.

Zodra we binnenkwamen zakte zijn staart naar beneden en gingen zijn oortjes naar achteren. Dat is altijd zo gebleven. Hij kon uiteindelijk wel binnen heel blij zijn maar bij aanraking gingen zijn oortjes toch altijd plat. Zijn leven voor ons had iets stukgemaakt dat niet meer zou helen.

Het eerste half jaar

Het eerste half jaar vond ik heel erg zwaar. Hij voelde zich binnen niet veilig, in de tuin eigenlijk ook niet echt, vermoedelijk omdat hij bij beiden niet kon vluchten wanneer hij dit wilde. Hij was wel enorm op mij gericht en vond het daarom moeilijk om alleen achter te blijven.

Van tevoren had ik bedacht dat ik Wolfie “gewoon” mee zou nemen naar school als ik de kinderen ging brengen aangezien de school naast het bos ligt waar ik toch altijd al graag wandelde en nu kon ik beide combineren. Hetzelfde met het ophalen van de jongens, dan zou ik lekker bijtijds gaan zodat ik eerst een rondje kon wandelen in het bos en daarna de jongens weer uit school kon halen. Ik kwam van een koude kermis thuis want door zijn verleden had hij extreme angst voor auto’s (met name bestelbusjes), hij wilde niet eens meer in de buurt van onze auto komen.

Met de auto kunnen reizen stond dus hoog op mijn prioriteitenlijstje maar hoe moest ik dat in hemelsnaam doen op dat moment want de kinderen moesten toch gewoon naar school gebracht en gehaald worden en hij kon nog niet alleen zijn???

Daarnaast wilde ik koste wat het kost voorkomen dat hij verlatingsangst zou ontwikkelen aangezien dat één van de meest moeilijke problemen is om weer op te lossen. Ik bedacht dus tijdelijke oplossingen om te zorgen dat hij niet zou merken dat ik weg was, het ging tenslotte maar om hooguit een minuut of 20-30 voordat ik terug zou zijn. Hij koppelde het weggaan echt aan de voordeur dus wat ik dan deed was via de garage weggaan aangezien wij van binnenuit de garage in kunnen lopen en dat toch wel een aantal keren per dag deden omdat de wasmachine en de vriezer daar stonden. Hij reageerde er ook niet op als ik daar naartoe ging of terugkwam, dan bleef hij gewoon slapen. Ik gaf hem dus een kluif en ging met de kids zo zachtjes mogelijk weg en was opgelucht als hij nog gewoon lag te kluiven toen ik terugkwam. Ik heb wat gekke dingen gedaan als ik eraan terugdenk. De stofzuiger aan laten staan in het washok of boven (niet aan te raden i.v.m. de brandveiligheid, maar ik was destijds nogal radeloos) of de tuindeur op een kiertje laten staan alsof ik in de tuin was om vervolgens gauw via de achterzijde te vertrekken. Ik wrong me in allerlei bochten om hem maar om de tuin te leiden zodat hij niet zou merken dat ik weg was en ik hem ondertussen op een rustige manier het autorijden aan kon leren en hij niet ondertussen verlatingsangst zou ontwikkelen. Achteraf gezien is dat mij op deze manier toch goed gelukt maar het heeft wat zweetdruppeltjes gekost.

Het opnieuw aanleren van de auto hebben we in hele kleine stapjes aangepakt maar het is uiteindelijk gelukt! De auto werd voor hem een FANTASTISCHE voermachine haha!

En daarna…

Nadat hij groot fan was geworden van onze auto kon hij ook mee de kinderen naar school brengen en halen wat we dan combineerden met het bos. Bij school kon ik gemakkelijk op grote afstand blijven staan aan de rand van het bos, zodat Wolfie op afstand de menigte van mensen kon bekijken zonder dat iemand zich met hem bemoeide. Er vroegen weleens kinderen of zij hem mochten aaien maar dan legde ik uit dat hij een zwerfhond was geweest en mensen soms een beetje spannend vond (wat hij bij kinderen eigenlijk nooit had maar veiligheid voor alles) maar ze mochten wel een koekje voor hem neergooien dus het zien van de kinderen vond hij vanaf dag 1 eigenlijk altijd een feestje.

Andere honden was soms nog wel een dingetje. Aangezien hij met ongeveer 2000 andere honden op een enorm veld had geleefd (overleefd is een beter woord) waren andere honden niet altijd zijn vrienden. Het duurde dan ook niet lang voordat ik precies de type honden eruit kon vissen waarvan ik wist dat hij er geen problemen mee zou hebben en voor welke we even om moesten lopen. Elke aanvaring zou zorgen voor onnodige vulling van zijn stressemmer wat uiteindelijk weer kon zorgen voor explosief gedrag. Dat was het voor hem niet waard, niet voor mij en ook niet voor de andere hond. Ik liep dus meestal met een grote boog om, ging de andere kant op of leidde hem af door voertjes in het gras te strooien. Toch kreeg ik daar soms opmerkingen over van andere eigenaren, dat ik mijn hond niet moest belonen voor zijn angst, dat hij het zo nooit ging leren en dat hun hond ECHT niets deed dus dat ik er wel gewoon langs kon lopen. Gelukkig heb ik hier nooit naar geluisterd en mijn eigen plan getrokken want ik wist gelukkig wel beter.

Wolfie heeft uiteindelijk een fantastisch leven bij ons gehad als je bedenkt waar hij vandaan is gekomen. Hij ging bijna overal mee naartoe, mee naar het bos, het strand, de school van de jongens, hij liep zelfs mee met de avond 4 daagse waar veel kinderen heb kende. Omdat hij zo’n rust uitstraalde waren kinderen en volwassenen die normaal angstig waren voor hond, toch niet bang voor hem. Hij blafte niet, hij sprong niet op maar benaderde mensen heel rustig en iedereen had het altijd over die blik in zijn ogen…

Ik hield rekening met de zaken waar hij moeite mee had en hij kreeg vooral onvoorwaardelijk veel liefde van ons. Hij was mijn maatje, mijn spiegel en de grote hondenliefde van mijn leven.

In maart 2020 is hij overleden aan een tumor bij zijn hart, ik zal mijn maatje voor altijd missen…