Gratis
Ik weet wat je doormaakt

Verhalen uit eigen 'keuken'

Hier kun je verhalen lezen over mijn leven met mijn eigen honden en de struggles die ik met ze heb gehad. Verder deel ik leuke, interessante onderwerpen waarmee ik hoop dat je weer wat kennis op doet om in je rugzakje mee te nemen

Mijn laatste blog

Nieuw! Dierenartstraining voor honden

Wil jij ook dat jouw hond het bij de dierenarts leuk gaat vinden? Dat hij kwispelend en blij de praktijk binnenstapt en niet langer nerveus, gestrest en misschien zelfs wel agressief is? Laat mij je dan begeleiden om jouw hond voor te bereiden om naar de dierenarts te gaan en [...]

Verder lezen

Mijn recente blogs

Mijn buitenlandse honden

Een klein stukje over de struggeling met één van mijn van mijn eigen honden en waarom ik zo goed begrijp wat jullie doormaken.

In totaal heb ik 5 buitenlandse honden gehad, allemaal met gevulde rugzakjes:

Yuna was mijn adoptiehond op afstand die wij al een tijd sponsorden tot het moment dat we zelf graag een hond wilde. Na een aantal afwegingen besloten we om haar naar Nederland te halen. We hadden filmpjes van haar gezien en in het asiel zag ze eruit als een lieve, vrije, open hond. Ze was als kleine pup, samen met haar moeder, broertjes en zusjes  in het asiel terecht gekomen toen ze onder een brug waren gevonden. Haar broertjes, zusjes en moeder waren al snel herplaatst maar Yuna bleef 3 jaar in het asiel achter tot het moment dat wij haar adopteerden. Ik had inmiddels al heel wat ervaring met honden en we verheugden ons op haar komst.

Wat er echter bij ons binnen werd gebracht was een zielig, angstig hoopje hond die het liefst van de aardbodem wilde verdwijnen, zo keek ze althans. Ze vluchtte bij ons haar bench in en heeft daar de eerste week in gezeten zonder ook maar 1 stap in huis te durven zetten. Uit noodzaak legde ik een matje voor de bench en dat was het enige moment dat ze eruit kwam om een grote plas of poep te doen (heel knap trouwens). Verder zat ze achterin de bench te bibberen en vond alle geluiden in huis en ons als personen doodeng…

Dat was wel even schakelen want dit was niet de hond zoals we die op de beelden hadden gezien. Logisch natuurlijk, Yuna is 3 jaar in dat asiel opgegroeid, zonder andere prikkels dan de honden en medewerkers die daar werkten, DAT was haar leven, haar veiligheid, dat was wat ze kende. En nu was niets meer vertrouwd… zo ontzettend zielig

Na die eerste week kregen we haar eindelijk zover dat ze een beetje in huis durfde te lopen en in de tuin een plasje durfde te doen. Toen ze een keer met mij mee het konijnenhok in schoot zag ik haar direct ontspannen. Ze ging in het stro liggen en keek om zich heen, onze voormalige voliére leek een beetje op een kennel. Dat in combinatie met het stro deed haar denken aan “thuis”, haar kennel in Roemenië. Ze was ontzettend zacht en lief met de konijnen dus daar gingen we dagelijks dan ook even zitten. Onze band groeide langzaam. 

Zo begon de moeizame reis waarin ze kleine stapjes vooruit maakte maar net zo vaak weer terugviel. Een wandeling buiten ging redelijk maar zodra ze een knal of het geluid van een motor hoorde was het pure paniek en als een speer terug naar huis. 

Daarna besloten we dat het voor haar fijn zou zijn om er een maatje bij te hebben dus kwam Puk erbij, een kleine versie van Yuna, ook uit Roemenië maar waarvan verteld werd dat ze een stabiele hond was en goed gesocialiseerd. Het klikte goed tussen de dames en Yuna maakte kleine stapjes vooruit.

Toch bleef ze steeds terugvallen en twijfelde we steeds meer of ze ooit bij ons gelukkig en ontspannen zou kunnen worden. We namen contact op met een collega gedragscoach want als het over je eigen dier gaat ben je soms blind voor de fouten die je zelf maakt en ze begon met medicatie. Haar diagnose: een ernstige vorm van kennelsyndroom door een slechte socialisatie. 

Dat was ook de reden waarom ze constant terug bleef vallen. Haar zeer beperkte rugzakje met goede ervaringen (mensen, verkeer, huiselijke geluiden etc.) die ze had moeten uitbreiden in haar puppyperiode maar wat niet gebeurde omdat ze in een kennel verbleef, zorgde ervoor dat kleine dagelijkse dingen haar stress bleven geven.

We wilden uiteindelijk een beter leven voor haar en zijn op zoek gegaan naar een speciale nieuwe eigenaar. Dat is na lang zoeken gelukt! Yuna is verhuisd naar België, naar een lief stel zonder kinderen en met nog 3 andere honden. Ze had een enorme tuin tot haar beschikking waardoor ze niet meer uitgelaten hoefde te worden en dagelijks dus al veel minder prikkels binnenkreeg.  Ze kon daar zwemmen, graven, rondrennen met de andere honden, ze kreeg liefde en aandacht en een warme mand, dit was DE plek voor haar en we zagen haar opbloeien. Yuna is daar inmiddels heel happy. Soms betekent houden van ook loslaten…

Help mijn hond is dominant! (Of toch niet?)

Bijna dagelijks hoor ik wel één van de volgende opmerkingen,

Mijn hond is dominant want…..

“hij gromt naar mij (of één van de gezinsleden)”

“hij wil op de bank liggen en het liefst hoger dan mij, op de leuning”

“hij wil als eerste naar buiten”

“hij berijdt mijn benen / de benen van de kinderen”

“hij vecht met (of valt uit naar) andere honden”

“hij trekt aan de riem, hij wil altijd voorop lopen”

“hij luistert niet”

“hij berijdt andere honden”

Het lijkt wel of eigenaren alle gedragsproblemen toeschrijven aan dominantie…

Allereerst is het handig om even uit te leggen hoe mensen aan het idee komen dat onze honden iedere dag bezig zijn met hoger in rangorde te komen binnen onze gezinnen.

Dat heeft te maken met een onderzoek dat in de jaren ’70 is uitgevoerd door oa. zooloog Schenkel en David Mech, een vooraanstaand bioloog die onder meer het International Wolf Center oprichtte.

Ze observeerden groepen wolven die leefden in gevangenschap. Deze wolven, die geen familie van elkaar waren, en waren opgesloten in te kleine verblijven met te weinig voedsel vertoonden veel agressie naar elkaar. Er was een duidelijke hiërarchie, de alfa’s die er niet voor terugdeinsden om agressie in te zetten, kregen als eerste toegang tot het voedsel, de beste slaapplek en de beste kans op voortplanting.

Omdat er toentertijd nog zonder twijfel vanuit gegaan werd dat je het gedrag van wolven één op één kon doortrekken op het gedrag van honden, gingen deskundigen en eigenaren er vanuit dat het ook voor onze honden gold en dat ze dus de hele dag bezig waren met rangorde en hun best doen om hoger op de rangordeladder te komen.

Inmiddels zijn er (gelukkig) andere inzichten…

Gelukkig werden er jaren later opnieuw onderzoeken gedaan en ditmaal onder wolven die in het wild leven. Wat biologen daar zagen was een totaal ander beeld dan de onderzoekers in de ’70er jaren hadden gezien. Liefdevolle familiegroepen waar zelden rivaliteit of agressie heerste. 

Een roedel is simpelweg een ouderpaar (“de alfa’s”, gewoon omdat zij als volwassen wolven de meeste ervaring hebben) met pups van soms meerdere generaties die in familieverband samenleven. Soms wordt er zelfs een wolf van buiten de roedel toegelaten. Het is ook totaal onlogisch om constant agressie en rivaliteit in een groep te hebben, want je bent als wolvengroep afhankelijk van een goede samenwerking tijdens de jacht. Niet samenwerken betekent geen voedsel en dus het uitsterven van de roedel.

Wolven leven dus net als wij mensen in liefdevolle familiegroepen, ze zorgen voor elkaar tot aan de dood.

Tweede belangrijke punt is dat onze honden geen wolven zijn, qua DNA komen ze ongeveer zoveel overeen als wij mensen met chimpansees en daar zit dus wel een heel wezenlijk verschil tussen 😉  je kunt dus niet zomaar stellen dat wolvengedrag volledig overeenkomt met hondengedrag. Daarnaast legt John Bradshaw in zijn boek “Dog Sense” uit dat de honden die wij nu in onze gezinnen hebben afstammen van wolven die inmiddels al niet meer in leven zijn. Het zou dus in theorie nog zo kunnen zijn dat het gedrag van de geobserveerde wolven anders is dan dat wat de voorouders van onze honden lieten zien. We zullen dat nooit zeker kunnen weten, want die voorouders zijn er niet meer!

Helaas is het dominantie idee nog niet zo makkelijk uit de wereld te krijgen. Mede doordat bepaalde “trainers” zich nog altijd (zonder kennis) beroepen op het “pack-leader” idee. Heel jammer. Wanneer je dus eens naar Discovery Channel kijkt en je een bepaalde “trainer” aan het werk ziet, kijk dan eens met een ander oog naar die hond(en).

Tijdens mijn cursussen leer je veel over lichaamstaal en stresssignalen. Trek vervolgens zelf je conclusie of deze honden zich gelukkig voelen tijdens de trainingen en daarna. Hebben ze een fijne band opgebouwd met hun eigenaar, zijn ze blij en enthousiast tijdens de trainingen? Oordeel zelf.

Ik realiseer me dan ook gelijk weer wat een ongelooflijk incasseringsvermogen honden hebben en hoe vergevingsgezind ze zijn. Daar kunnen wij mensen nog wat van leren…

Wil je meer weten waarom je hond doet wat hij doet? Neem dan contact met me op voor een losse les over lichaamstaal en ik vertel je er graag alles over.

Bronnen: 

https://www.doggo.nl/artikelen/hondengedrag/dominantiemodel/

https://www.moniquebladder.nl/artikel-dominantie/?fbclid=IwAR2cLfyzzGvJSwqAmgQgHfI0yReFEtm5jHZO6U-cv5rxTP7GufnA7iBxa6k

De slipketting, doen of niet doen?

De slipketting, 30 jaar geleden de normaalste zaak van de wereld om deze te gebruiken bij de opvoeding van je hond maar inmiddels komt er steeds meer een taboe op het gebruik en zijn deze zelfs verboden om te gebruiken, waarom dat is? Lees er hier meer over…

Toen ik mijn eerste hond kreeg zo’n 20 jaar geleden, ging ik braaf naar de hondenschool waar mij verteld werd dat ik een slipketting moest gaan gebruiken. Wanneer mijn hond dan iets deed wat niet mocht, zoals trekken aan de riem, dan moest ik een ruk aan de slipketting geven waardoor mijn hond zou begrijpen dat hij niet aan de riem mocht trekken en netjes naast mij moest gaan lopen. Gelukkig had ik een hond die niet veel aan de lijn trok en heeft hij weinig correcties gehad maar om aan te tonen dat het de gewoonste zaak van de wereld was om deze te gebruiken. Als uitleg werd erbij verteld dat dit ook de manier was waarop de moederhond de pups corrigeerde in het nest. Wanneer ze iets deden dat niet mocht dan greep de moederhond de pup in de nek en de slipketting bootste dat na. Tja oké, dan neem je dat als onwetende eigenaar gewoon aan…

Gelukkig heb ik hem niet lang gebruikt, mijn hond liep vrijwel altijd los en het gebruik van de slipketting gaf me ook geen fijn gevoel, ik wilde mijn hond geen pijn doen, dat was niet waarom ik een hond had genomen en bovendien zag ik de reactie van mijn hond na een correctie, hij verlaagde zijn houding, werd nerveus, keek steeds onzeker naar mij omhoog alsof hij niet snapte waarom ik dat deed….iets klopte er niet aan?

Gelukkig begon mijn interesse in hondengedrag toen al te groeien en heb ik dat ding al snel in de vuilnisbak gegooid, dit was niet de manier waarop ik met mijn hond om wilde gaan.

Later leerde ik dat de theorie die ons vroeger werd verteld over de moederhond die haar pups corrigeerde door ze in de nek te bijten ook totaal niet klopte! De enige keer dat de moederhond de pups ZACHTJES in haar bek neemt is om ze te verplaatsen bij gevaar. Er wordt niet gebeten, pups worden niet op de rug gelegd, niet bedreigd of geïntimideerd. Wanneer een pup eens de grens overgaat bij moeder dan is een starre blik of een zachte grom bijna altijd voldoende, honden zijn liefdevolle ouders en er wordt zelden agressie ingezet tijdens de opvoeding.

Werkt de slipketting?

De slipketting wordt in de meeste gevallen gebruikt om het trekken aan de lijn tegen te gaan, maar helpt dit ook? Ja en nee, de meeste mensen zijn niet consequent genoeg waardoor de lijn een groot gedeelte van de wandeling op standje “wurg” staat, in dit geval helpt het dus totaal niet tegen het trekken.

De slipketting was ook bedoeld om te corrigeren, dus wanneer de lijn strak kwam te staan dan gaf je een ruk aan de slipketting en dit zou ervoor moeten zorgen dat je hond weer naast je kwam lopen en dan hing de lijn weer los. Naast het feit dat de slipketting in de meeste gevallen op deze manier niet wordt gebruikt maar standaard wurgt, is het de vraag of je deze ruk je hond aan wil doen. Ik heb de slipketting zelf wel eens om mijn pols gedaan en er een flinke ruk aan gegeven….ik kan je vertellen dat dit allesbehalve fijn voelt, laat staan als die om je nek zou zitten waarbij hij je luchtpijp dichtdrukt….

Dus werkt het? Ja, het het kan werken maar de vraag is of je op die manier je hond bij je wil houden. Je kunt namelijk ook je hond leren om netjes naast je te lopen waarbij hij het fijn vind om bij je in de buurt te zijn zonder hem te pijnigen of angst in te boezemen. Dat is een keuze die ieder voor zich moet maken…

Heeft de slipketting ook nadelen?

Jazeker. Naast de fysieke nadelen zoals pijn of schade aan de luchtpijp en/of nekwervels of wanneer er haar tussen de schakels vast komt te zitten, is er nog één heel groot nadeel aan de slipketting en dat is de opbouw van een negatieve associatie met de prikkel waar je hond naar kijkt op het moment dat je hond wordt gecorrigeerd.

Wat ik als hondencoach heel veel zie zijn honden met een slipketting om die uitvallen naar andere honden (maar dit kan ook een kind zijn of iets anders wat hij ziet op het moment dat hij een ruk aan de slipketting krijgt).

Voorbeeld:

Je lieve enthousiaste labrador heeft voor het eerst zijn slipketting om want hij trekt zo aan de lijn wanneer hij een andere hond ziet. Zodra je labrador de andere hond ziet wil hij daar heen (“yeah, leuk! Spelen!”) en hij krijgt een ruk aan de slipketting terwijl het baasje boos NEE roept. (‘auwch’) dat was pijnlijk en schrikken maar daar komt die andere hond aan “yeah, spelen!” en weer een ruk… nogmaals pijn en schrik. Je hond kijkt verschrikt naar je op met vraagtekens in zijn ogen waarom je hem pijn doet? Het enthousiaste gedrag richting de andere hond is namelijk een emotie (blijdschap!) en je hond denkt dus niet bewust na over zijn gedrag, hij ziet de andere hond en wil er graag heen om te spelen. De pijnprikkel zal hij associëren met het zien van de andere hond en niet met het trekken aan de lijn. Dat kan dus de reden gaan worden waarom er uitvalgedrag richting andere honden ontstaat. Wanneer je dit vaak genoeg herhaalt zal het zien van de andere hond voor jouw voorheen enthousiaste blije labrador de voorspeller gaan worden van: PIJN. Hij zal de andere hond daarom misschien wel weg gaan blaffen om te proberen te voorkomen dat er een pijnprikkel gaat volgen.

Nu heb ik nog een voorbeeld gegeven van een enthousiaste labrador maar wanneer je al een hond hebt die uitvalt naar andere honden omdat hij deze al spannend vindt, dan kun je je voorstellen dat deze angst alleen nog maar groter wordt want hij is niet alleen bang voor de andere hond maar deze wordt ook nog eens de voorspeller van pijn door de eigenaar dus de angst zal alleen maar toenemen i.p.v. afnemen.

Dezelfde koppeling kan gebeuren wanneer hij een kind ziet of een auto, dit heet klassieke conditionering en dit is de manier waarop een hond leert. Zou je het nu omdraaien en iedere keer als hij een andere hond of kind ziet een stukje kipfilet krijgen dan kun je je voorstellen dat andere honden of kinderen ook een andere betekenis zouden krijgen die veel positiever is. 

Helpt de slipketting tegen trekken aan de lijn?

Dat kan, maar de vraag is of je het je hond wil aanleren door hem pijn te doen en schrik aan te jagen. Bovendien zie ik meestal eigenaren die het hele rondje met een strakke lijn en een hond met dichtgeknepen keel uitlaten, op die manier werkt het zeker niet.

Bedenk dus HEEL GOED voor je een slipketting aanschaft of gebruikt wat je hiermee wilt bereiken. Helaas geldt hetzelfde voor slippende jachtlijnen, anti trektuigen, halti’s, gentle leaders etc…. ze zijn allen in staat om je hond een naar/ongemakkelijk gevoel te geven en helpen zelden voor hetgeen waar je voor hebt gekocht zonder het welzijn van je hond aan te tasten.

Een goede kynologisch instructeur of gedragscoach kan je helpen om je hond te leren netjes naast je te laten lopen waarbij al deze correctiemiddelen niet nodig zijn. Je hond zal graag naast je willen lopen, een win – win situatie voor zowel jou als voor je hond.

Mijn hond heeft chocolade gegeten, wat nu?

Waar de één niet kan wachten tot het zover is, moet de ander er voorlopig nog niet aan denken…de feestdagen! Voor je het weet staan ze alweer bijna weer voor de deur. Gezelligheid, kaarsjes, lekker eten, familie, vrienden en …chocolade! Voor ons genieten maar wist je al dat chocolade voor onze viervoeters heel gevaarlijk zijn? Er zit namelijk een stofje in dat theobromine heet en dit stofje kunnen honden maar moeilijk in hun lichaam afbreken. De regel geldt hoe puurder de chocolade en het lager het lichaamsgewicht van je hond, hoe ernstiger de vergiftiging kan zijn, dit heeft ook te maken met de hoeveelheid chocolade en de grootte van je hond, overleg daarom altijd met je dierenarts of met de dienstdoende spoedkliniek wanneer je hond een stuk chocolade te pakken heeft gekregen, zij kunnen je vertellen of je hond een te hoge dosis chocolade heeft gegeten en of ze hem moeten laten braken. Snel ingrijpen (binnen 2 uur!) is cruciaal

Mijn hond gromt, moet ik hem straffen?

Geregeld hoor ik van eigenaren dat ze hun hond bestraffen als hij gromt. “Hij mag dat niet”, dat klinkt toch logisch? Niemand wil dat zijn hond naar hem of haar gromt. Dit kan bijvoorbeeld zijn als hij een botje heeft terwijl hij in zijn mand ligt en hij wordt benaderd of wanneer hij op de bank ligt en hij wordt eraf gestuurd. Maar ook tussen honden onderling kan er worden gegromd omdat de één iets heeft terwijl de ander in de buurt is of wil komen.

Grommen is een vorm van (normale) communicatie, net zoals wij zouden zeggen “tot hier en niet verder want anders….” en dan weet je vaak wel genoeg. De meeste mensen respecteren dat. Toch zien veel eigenaren het anders wanneer hun hond naar hun gromt. Dit wordt niet toegestaan, meestal uit angst dat hun hond vals is of wordt en misschien wel gaat bijten dus bestraffen ze het grommen.

En het gevaar is dat dat juist precies hetgeen is dat je dan (mogelijk) in de hand werkt…

Natuurlijk kan het even schrikken zijn als je hond ineens naar je gromt, maar het is in de meeste gevallen helemaal geen voorteken dat je hond vals is of wordt, mits je je hond niet er niet voor bestraft maar gaat kijken wat je hond te zeggen heeft zodat je dat samen kunt oplossen.

Wanneer een hond door te grommen zegt “tot hier en niet verder want anders…” dan kan het zo zijn dan als jij niets verandert aan de situatie die je hond niet prettig of zelfs bedreigend vindt, dat hij uitvalt of zelfs bijt.

Wanneer je je hond gaat bestraft door te zeggen dat hij niet mag grommen (met andere woorden: hij mag dus geen waarschuwing geven) dan bestaat de kans dat hij de volgende keer inderdaad geen waarschuwing meer geeft maar direct uitvalt of bijt.

Wanneer mijn hond gromt zie ik dat als een teken van communicatie (en een duidelijk punt!) en ga ik kijken hoe we het kunnen oplossen zodat het voor mijn hond en mijzelf geen discussies meer oplevert.

Meestal heeft het te maken met iets dat voor je hond belangrijk is om over te discussiëren zoals een belangrijke resource (zelfbescherming, voer, een lekkere ligplek, speeltjes of een persoon bijvoorbeeld). Dit heeft overigens niets met dominantie te maken (zie mijn blog “help mijn hond is dominant, of toch niet?”).

Betekent dit dat je hond dan alles maar mag doen? Nee zeker niet, je kunt je hond begrenzen maar dit kun je ook doen zonder correcties, dwang of intimidatie te gebruiken. Voor nu is belangrijk om je te realiseren welk risico je loopt door je hond te bestraffen wanneer hij naar je gromt. Er zijn betere opties, zowel voor jou als voor je hond.

Wil je weten hoe?

Neem dan contact met mij op voor een gedragsconsult, dan gaan we samen kijken wat er aan de hand is, wat je hond je wil vertellen en hoe jullie dit samen kunnen oplossen.

Lekker “ontspannen” buiten wandelen

Alhoewel ik heel blij ben dat Yuna het buiten zo naar haar zin heeft is ze inmiddels ontpopt tot een soort ongeleid projectiel, een geurzoekende raket waar ik als een soort blaadje achteraan fladder.

Ik kan me voorstellen dat er wellicht heel wat mensen gniffelen als ze mij langs zien stormen. Yuna die op 8 meter voor mij uitloopt, trekkend aan de lijn, uiteraard niet let op lantaarnpalen, bomen of andere obstakels waardoor ik mijn riem constant moet wisselen of mij moet wagen tussen de poep in ’t gras om zelf om de lantaarnpaal heen te lopen en ja zelfs een boom knuffelen (de riem om de boom heen pakken in mijn andere hand) komt geregeld voor. Tel daar Puk bij op, die het tempo niet zo hoog heeft zitten, af en toe ook eens wil snuffelen of wanneer er een autolicht op haar schijnt helemaal niet meer wil mee wil lopen en je hebt een lollig tafereeltje. Eén hond aan het eind van mijn 8 meter lijn rechts, ik in ’t midden met de armen gestrekt en met een beetje pech, Puk aan de andere kant die naar huis wil op het eind van haar 8 meter lijn. MEIDEN SERIEUS?!!

Vanmorgen was Yuna ook weer in hyper modus en op de terugweg nadat we 45 minuten hadden gelopen, gerend en gesnuffeld (zij dan, niet ik) besloot ze dat het nog niet genoeg was en op 8 meter afstand nam ze een paar hapjes uit het beginstuk van haar riem dus ik liep snel naar haar toe met het verzoek dat toch maar liever niet te doen. We liepen door en ze nam een spurt tot aan het eind van de riem en …… “knap” zei de riem �� Yuna liep los…

Van buiten zag ik er heel relaxt uit maar zei met een dichtgeknepen piepstemmetje “heeey Yuna, kijk eens meisje, koekjes!” (en vervolgens strooide ik handenvol koekjes over de straat). Uiteraard kwam er net op dat moment ook nog een meneer aan in de verte met 4 kleine hondjes aan de riem en dus moest ik (om niet nog meer chaos te veroorzaken) zorgen dat Yuna een steegje in ging en Puk met mij mee zou lopen. Gelukkig is Puk erg voergevoelig dus dat was geen probleem. Yuna hobbelde wat heen en weer al druk snuffelend maar ging wel steeds verder bij mij vandaan. Mijn hart klopte als een gek in mijn keel. Als ze erachter zou komen dat ze los was dan zou ze ECHT niet meer bij me in de buurt komen, ze zou haar neus achterna gaan tot ze ergens van zou schrikken en er dan in paniek vandoor gaan. Ik moest er niet aan denken.

Ik strooide nog wat meer voer en ze trapte er in, ik liep rustig als strooiend en pratend haar kant op en ik kon haar pakken, pfieuw!!! Ik pakte de riem van Puk en lijnde haar aan. In die paar hapjes had ze haar riem blijkbaar toch zo zwak gemaakt dat deze makkelijk kon knappen. Weer een goede les voor mij.

De reden dat ik haar aan een 8 meter flexlijn heb zitten is om haar zoveel mogelijk ruimte te geven om te exploreren. Ze heeft enorm veel energie en zelfs die 8 meter is niet genoeg als ze een sprintje wil trekken. Ik heb het wel met een vaste lijn geprobeerd maar omdat ze zo hysterisch van voor naar achteren en van links naar rechts schiet is dat niet te doen. Zeker niet als ik Puk ook nog aan de lijn heb. Het wordt een wirwar aan lijnen boel. En natuurlijk ga ik Yuna straks aanleren om netjes aan een slappe lijn mee te lopen maar dat heeft op dit moment nog geen nut omdat ze nog met alles bezig is behalve met mij, de wereld is nog veel te interessant.

Dus…. we gaan wat aan de lijnen kwestie doen, voorlopig dan toch weer een aan vaste lijn. Helaas, minder ren-snuffel en speelruimte maar het is niet anders, veiligheid staat voorop. Overigens voor mijn conditie heel erg goed, niks geen relaxte wandeling, hoppaa gaan met die banaan! Wordt vervolgd!

Wolfie, mijn eerste buitenlandse hond

Ik ben deze blog gaan schrijven op aanraden van de mensen om mij heen die mijn artikelen op facebook volgden over mijn belevenissen met Wolfie, Yuna en Puk. Zij gaven aan dat nieuwe eigenaren van een hond uit het buitenland er veel aan zouden kunnen hebben om dit te lezen. Niet alleen als herkenning en erkenning hoe zwaar het traject met een getraumatiseerde hond kan zijn maar ook hoe dankbaar de weg uiteindelijk kan zijn.

Hoe het allemaal begon…

In 2016 kregen wij onze eerste hond uit het buitenland. Zijn naam was Wolfie en hij kwam uit Roemenië. Hoe oud hij precies was weten we niet maar in ieder geval ruim volwassen (zijn leeftijd werd geschat op 7 jaar). We waren al een tijdje op zoek naar een hond en aangezien ik zelf een zwak heb voor honden van het oertype viel mijn oog direct op Wolfie toen hij op een filmpje van een stichting voorbij kwam.

Diezelfde week kwam hij naar Nederland en sloten wij hem in onze armen. Zijn adoptie was een traject met pieken en dalen met name omdat hij op straat was gevangen door hondenvangers. In Roemenië worden honden van straat gevangen met een vangstok (dat is zo’n lange stok met aan het eind een lus van touw die ze om de nek van een hond kunnen leggen en die zich daarna vastsnoert zodat de hond niet kan ontsnappen). Dit gaat er op een allerminst  zachtzinnige manier aan toe en vele dieren houden hier dan ook een trauma aan over, zo ook Wolfie.

De eerste periode mochten we hem dan ook niet aanraken in het gebied van zijn nek en een halsband was al zeker uit den boze dus koos ik voor een tuig wat hij ook niet bepaald comfortabel vond zitten (veel schudden) maar daar raakte hij in ieder geval niet van in paniek.

Het feit dat hij op straat had geleefd zorgde er wel voor dat hij zich op straat veilig voelde, hij was direct zindelijk en liep eigenlijk vanaf dag één al direct een rondje met mij mee buiten, zowel in de wijk als in het bos. Binnen was een ander verhaal. Daar vond hij het ontzettend spannend. Je zag dit direct doordat zijn houding en staart verlaagde ten opzichte van buiten. Als hij buiten liep dan had hij zo’n mooie krulstaart op zijn rug, stonden zijn oortjes naar voren en zag je een blij koppie.

Zodra we binnenkwamen zakte zijn staart naar beneden en gingen zijn oortjes naar achteren. Dat is altijd zo gebleven. Hij kon uiteindelijk wel binnen heel blij zijn maar bij aanraking gingen zijn oortjes toch altijd plat. Zijn leven voor ons had iets stukgemaakt dat niet meer zou helen.

Het eerste half jaar

Het eerste half jaar vond ik heel erg zwaar. Hij voelde zich binnen niet veilig, in de tuin eigenlijk ook niet echt, vermoedelijk omdat hij bij beiden niet kon vluchten wanneer hij dit wilde. Hij was wel enorm op mij gericht en vond het daarom moeilijk om alleen achter te blijven.

Van tevoren had ik bedacht dat ik Wolfie “gewoon” mee zou nemen naar school als ik de kinderen ging brengen aangezien de school naast het bos ligt waar ik toch altijd al graag wandelde en nu kon ik beide combineren. Hetzelfde met het ophalen van de jongens, dan zou ik lekker bijtijds gaan zodat ik eerst een rondje kon wandelen in het bos en daarna de jongens weer uit school kon halen. Ik kwam van een koude kermis thuis want door zijn verleden had hij extreme angst voor auto’s (met name bestelbusjes), hij wilde niet eens meer in de buurt van onze auto komen.

Met de auto kunnen reizen stond dus hoog op mijn prioriteitenlijstje maar hoe moest ik dat in hemelsnaam doen op dat moment want de kinderen moesten toch gewoon naar school gebracht en gehaald worden en hij kon nog niet alleen zijn???

Daarnaast wilde ik koste wat het kost voorkomen dat hij verlatingsangst zou ontwikkelen aangezien dat één van de meest moeilijke problemen is om weer op te lossen. Ik bedacht dus tijdelijke oplossingen om te zorgen dat hij niet zou merken dat ik weg was, het ging tenslotte maar om hooguit een minuut of 20-30 voordat ik terug zou zijn. Hij koppelde het weggaan echt aan de voordeur dus wat ik dan deed was via de garage weggaan aangezien wij van binnenuit de garage in kunnen lopen en dat toch wel een aantal keren per dag deden omdat de wasmachine en de vriezer daar stonden. Hij reageerde er ook niet op als ik daar naartoe ging of terugkwam, dan bleef hij gewoon slapen. Ik gaf hem dus een kluif en ging met de kids zo zachtjes mogelijk weg en was opgelucht als hij nog gewoon lag te kluiven toen ik terugkwam. Ik heb wat gekke dingen gedaan als ik eraan terugdenk. De stofzuiger aan laten staan in het washok of boven (niet aan te raden i.v.m. de brandveiligheid, maar ik was destijds nogal radeloos) of de tuindeur op een kiertje laten staan alsof ik in de tuin was om vervolgens gauw via de achterzijde te vertrekken. Ik wrong me in allerlei bochten om hem maar om de tuin te leiden zodat hij niet zou merken dat ik weg was en ik hem ondertussen op een rustige manier het autorijden aan kon leren en hij niet ondertussen verlatingsangst zou ontwikkelen. Achteraf gezien is dat mij op deze manier toch goed gelukt maar het heeft wat zweetdruppeltjes gekost.

Het opnieuw aanleren van de auto hebben we in hele kleine stapjes aangepakt maar het is uiteindelijk gelukt! De auto werd voor hem een FANTASTISCHE voermachine haha!

En daarna…

Nadat hij groot fan was geworden van onze auto kon hij ook mee de kinderen naar school brengen en halen wat we dan combineerden met het bos. Bij school kon ik gemakkelijk op grote afstand blijven staan aan de rand van het bos, zodat Wolfie op afstand de menigte van mensen kon bekijken zonder dat iemand zich met hem bemoeide. Er vroegen weleens kinderen of zij hem mochten aaien maar dan legde ik uit dat hij een zwerfhond was geweest en mensen soms een beetje spannend vond (wat hij bij kinderen eigenlijk nooit had maar veiligheid voor alles) maar ze mochten wel een koekje voor hem neergooien dus het zien van de kinderen vond hij vanaf dag 1 eigenlijk altijd een feestje.

Andere honden was soms nog wel een dingetje. Aangezien hij met ongeveer 2000 andere honden op een enorm veld had geleefd (overleefd is een beter woord) waren andere honden niet altijd zijn vrienden. Het duurde dan ook niet lang voordat ik precies de type honden eruit kon vissen waarvan ik wist dat hij er geen problemen mee zou hebben en voor welke we even om moesten lopen. Elke aanvaring zou zorgen voor onnodige vulling van zijn stressemmer wat uiteindelijk weer kon zorgen voor explosief gedrag. Dat was het voor hem niet waard, niet voor mij en ook niet voor de andere hond. Ik liep dus meestal met een grote boog om, ging de andere kant op of leidde hem af door voertjes in het gras te strooien. Toch kreeg ik daar soms opmerkingen over van andere eigenaren, dat ik mijn hond niet moest belonen voor zijn angst, dat hij het zo nooit ging leren en dat hun hond ECHT niets deed dus dat ik er wel gewoon langs kon lopen. Gelukkig heb ik hier nooit naar geluisterd en mijn eigen plan getrokken want ik wist gelukkig wel beter.

Wolfie heeft uiteindelijk een fantastisch leven bij ons gehad als je bedenkt waar hij vandaan is gekomen. Hij ging bijna overal mee naartoe, mee naar het bos, het strand, de school van de jongens, hij liep zelfs mee met de avond 4 daagse waar veel kinderen heb kende. Omdat hij zo’n rust uitstraalde waren kinderen en volwassenen die normaal angstig waren voor hond, toch niet bang voor hem. Hij blafte niet, hij sprong niet op maar benaderde mensen heel rustig en iedereen had het altijd over die blik in zijn ogen…

Ik hield rekening met de zaken waar hij moeite mee had en hij kreeg vooral onvoorwaardelijk veel liefde van ons. Hij was mijn maatje, mijn spiegel en de grote hondenliefde van mijn leven.

In maart 2020 is hij overleden aan een tumor bij zijn hart, ik zal mijn maatje voor altijd missen…

Gratis e-book

Geef iets superwaardevols gratis weg in ruil voor een email adres

Je kunt een weggever gebruiken om baasjes waardevolle tips te geven waar ze vandaag nog wat aan hebben, in ruil voor hun emailadres.⁣ Zo laat je ze met jou kennismaken zijn ze sneller geneigd bij je aan te kloppen.